Juni 2026

Dichtbij is altijd een goede keuze

Als ik eindelijk aankwam, rende ik altijd eerst naar de wc.

Anderhalf uur in de auto doet iets met een mens. Soms de A4, soms de A44, soms een N-weg omdat de snelweg vaststond, soms de andere N-weg omdat die het ook al had opgegeven. En als ik dan binnenkwam, jas over de stoel, tas op de grond, keek ik vanuit mijn kantoor naar buiten en zag ik hem staan. De vier meter hoge drol van Wim T. Schippers. Stationnement Genant. Hinderlijk geparkeerd. Elke ochtend weer, en hij lachte me uit zonder dat ik het doorhad.

Wim is onlangs overleden. De drol staat er nog.

Op een gegeven moment zijn mijn vriendin en ik gaan zitten. Zij is KNO-arts in de regio. Onze kinderen groeien hier op. Ik keek naar dat leven en naar die anderhalf uur per dag in de auto en dacht: dit klopt niet. Niet voor hen, niet voor mij.

Dus koos ik. Voor de kinderen. Voor haar werk. Voor hier.

Nu fiets ik tien minuten. Ik kom aan zonder achterstand, zonder N-weg in mijn hoofd. Dichtbij werken maakt gelukkig. Niet als zweverige belofte maar als dagelijkse ervaring. Je kent de mensen, je kent de straten, je weet wat er speelt. Alle energie gaat naar de dingen waar het heen moet gaan. En het scheelt een hoop benzine.

Niet met een talkshow die miljoenen mensen bereikt en niemand iets concreets geeft. Maar met een gesprek in de juiste kamer, met de juiste mensen aan tafel, dat een wijk in beweging zet.

Dichtbij is geen kleiner verhaal. Het is een doeltreffender verhaal.

Gisterochtend reed er een man van een jaar of vijftig naast mij op de fiets. Nette jas, thermosbeker, reed alsof hij dit al duizend keer had gedaan. Dat had hij waarschijnlijk ook.

Ik dacht: die man heeft nooit een N-weg genomen.